A waltz in the night
She took my hand. Gave me a devilish look. She said, come on in my house, I’m going to give you candy.
Outside, Kiko and the lavender moon
Out dancing making faces at a big black cat
I walked right in.
The place was empty.
Just a worn out velvet couch. And a turntable. She said, make yourself at home. She walked to the turntable.
The song started playing… Sounded like tango music. She scolded me. This is not a tango
She came over and stood one foot away. Grabbed my hand. We started dancing. We span and span like crazy people, letting the music take over the pacing of our feet. My God she was gorgeous!
She smelled divine too! So delicious that made you wanna get up, go out and shout how lucky I was, because I’m a man! Yeah, I’m a man. Over 21. You know baby… we can have a lot of fun!
We didn’t waist any time. We uncloaked. I moved her to the couch. Layed on top of her. We kissed. A long, desperate kiss. And I familiarized my hands with her flesh. Her lustful breasts, the slightly oversize belly…
Down to her bikini… here comes Jeannie in her polkadot bikini, I thought to myself…
I removed the silly bikini. I was sure she was making fun of me with that. I took it as a joke.
My lips moved down. Seeing those short hair and smelling the stale odour of scent and sweat, I was overcome with desire for it… I’m reaching out with my hands and grabbed her sweet ass… I always get a kick out of paris…
Here I go falling down, down, down… my mind is a blank, my head is spinning around and round to the Funnel of Love
It’s such a crazy feeling, I get weak on the knees as I go deeper to the funnel of love…
All I want is to scream… Where did you come from? How did you know I needed you so badly? How did you know I’d give my heart gladly? Yesterday I was one of a lonely people
Now you're lying next to me
Making love to me. Ha! I believe in miracles…
Where you from, You sexy thing
We made love. Again and then some. Lovers in the temporary. Amants of the ephemeral.
Les promesses desamants. Les regrets du matin.
I woke up the next morning! Alone! She was gone. But I didn’t care. I walk the floor and watch the door, and in between I drink Black coffee.
Love's a hand-me-down brew.
I lock the door and take the stairs… Three flights. Heading to a café. To clear up my mind. The moody weather is not helping. A song comes to mind:
Lonely, I’m Mr. Lonely… wish I had someone to call on the phone…
Oof! What a downer! At Café Des Artistes I stop for a pastis. My guy will meet me. God! I haven’t smoked in so long…
I was enjoying my pastis, when she came. Marouchka!
Marouchka is cursed
Marouchka dazzles
At midnight, Marouchka is diabolical
Come with me to the Casbah my little one, she says… We are greeted by an Arab. He smiles at her. Smirks at me. The door opens to splitting purple curtains… I sit down. She nods to the waiter for a drink. She goes to get ready for the show…
My shit is going fast, so get your second helping,
My brain cells are dying, young women are crying,
but I keep on trying
Looking around… It’s like a masked ball. Animals of all kinds. Beasts looking to suck the blood out of young virgins… But not that young. And not that virgin. It’s scary and at the same time mysterious. Like a cult gathered for the monthly sacrifice…
The lights go out…
Marouchka is about to perform. She had been planning this performance for a while. She’ll be “La Llorrona”, the sad tale of Maria, the weeping lady.
They all call me black, Llorona,
black, but they think I still care.
But I am like the green chili, Llorona,
yes, sharp is the flavor I wear.
Good stuff! Only in gay Paris! A strip show of a woman crying over her husband’s betrayal. A Mexican Medea!
They were mesmerized! Did not blink. She was that good! I clapped along, picked up my drink and walked towards the back. Backstage.
Went through a cavernous path. Old and smelly and moist. A shadow blocked my way. Where do you think you’re going? “He must be new,” I thought. He does not recognize me.
“Here for marouchka,” I reply.
“Is she expecting you.”
“She’d better..” I smile and stuff a twenty in his oversized palm.
Clear. The door ahead is half open. I enter. Marouchka is changing. Hi! She says. Did you like it?
“Loved it, darling. Only you could pull this one off. Medea stripping while killing her children… ha!”
“Gimme a minute. To get ready.”
“Shall I turn the other way?” I smiled, fixated on her naturally big breasts.
“Ha, ha, it’s not something you haven’t seen before. Hell, you’ve probably seen them more than my husband.”
“I can’t help it. Can’t you see, that I’m addicted to you. All pro photographers have their fixations.
“If only my hubby knew! I mean, we’re not doing anything wrong… But you know. Posing for you and your camera is the most erotic thing. It makes me feel good. Erotic. Seductive…
After all, he gets the good stuff, not you.”
Non rien de rien. Non, je ne regrette rien .
No! Absolutely nothing...
No! I regret nothing
Neither the good that I've done nor the bad
All this is much the same to me!
We left through the back door. The Arab was again there to greet us. Strange!
We found ourselves lost in La Pigalle…
the spirit free like
someone in love
in life we only follow
love and then we run after it
until it disappears,
We went on a drinking binge. Marouchka could certainly hold her liquor! Beer first, then cocktails. Lots. A fine sampling of French bartending art. Cocktails and Green Onions. The night was young. Or… I didn’t want it to end.
We’d go in and out holding hands. Like lovers in heat. We’d gulp down that shot and then lick the salt out of each other’s hand.
And she smelled so magnifiscent!
We went by the Greek neighbourhood, Little Greece or something. In between Gyros and Mousaka there was this tiny little bar… It seemed old and forgotten. Yet, it was so lively…
The cha-cha sound drew us in…
Don’t let me love Ne me laisse pas l’aimer
Pourtant c’est lui que tu veux
Ne me laisse pas l’aimer
Et tu m’oublis peu ´a peu
Je sais,
Qu’un jour viendra,
Tu tombera dans ses bras
Ne me laisse pas l’aimer
Mais il est deja trop tard
Ne me laisse pas l’aimer
Mais tu l’aime deja
Ne me laisse pas l’aimer
Un jour, il feut ramouche,
Tu tombera sur sa bouche
Tu ne peux pas resister
Quand il viends te parler
Je voix tes yeux
I felt so good! Like a child.
And I need you to sit me on your lap
And I need you to make me take my nap
Could you first pull out a book and
Read me some of that
Cause I need you to make me take my nap
And I need you to recognize my friends
Cause they're there even though
You don't see them
They got their own chair, plate, and a seat
You know I won't touch my food
Unless they eat.
We were approaching Notre Dame. How the hell had we got here?
She stopped to catch her breath. I stopped with her. I looked at her. God, she was beautiful.
My logic said No. My instinct screamed YES!
I grabbed her waist. I kissed her stupefied lips. Awkward first, passionately after. Embarrassing, finally.
I felt like I did a bad bad thing.
You ever love someone so much you thought your little heart was gonna
break in two?
I didn't think so.
You ever tried with all your heart and soul to get you lover back to
you?
I wanna hope so.
I feel like crying
“I apologize,” I said. “Don’t know what’s gotten into me!”
She smiled. “No apologies tonight.”
She made it look a lot more innocent and light…
“After all, I put a spell on you.”
Ha, ha, ha!
“Because you are mine. Stop the things you do. I ain’t lying…”
Control+Alt+Delete
Την ποίηση ποτέ δεν τη συμπάθησα. Ίσως να φταίει η φιλόλογος στο Γυμνάσιο, η κυρία Γιοβάνου... Δεν ξέρω.
Τη σέβομαι. Απλά δυσκολεύομαι να την καταλάβω. Και πιέζομαι να την απολαύσω και να τη "νοιώσω" αλλά δεν....
Το μόνο ποίημα που μ' έχει ταράξει, με έχει συγκλονίσει θα 'λεγα, είναι το Μονόγραμμα του Ελύτη. Κι αυτό ίσως γιατί με στοιχειώνει η ωμότητα και επαναληπτικότητα της μουσικής του Θοδωράκη για αυτό. Ίσως πάλι για τις πολλαπλές "μεταφράσεις" που επιδέχεται. Για μένα ήταν ξεκάθαρα ύμνος στον έρωτα, μέχρι που μια φίλη μου εξήγησε πως είναι ένα ρέκβιεμ για την απώλεια, το χαμό, το θάνατο... Δεν μου είχε περάσει από το μυαλό, αλλά ακούγοντάς το ξανά και ξανά... ήταν ξεκάθαρο.
Ακουστά σ’έχουν τά κύματα
Πώς χαιδεύεις,πώς φιλάς
Πώς λές ψιθυριστά τό "τί" καί τό "έ"
Τριγύρω στό λαιμό στόν όρμο
Πάντα εμείς τό φώς κι η σκιά
Φτάνει όμως μια νύξη. Ένα υπονοούμενο. Ένα αισθαντικό χάδι. Ένα φιλί παγιδευμένο στο άπειρο.
Για να νοιώσεις την ποίηση. Για να πειστεί ο εαυτός σου ότι... κάτι τρέχει εδώ!
Ένα sms που σου κλείνει το μάτι.
Ένα mms που σε ξεδιψάει στιγμιαία.
Μια φωτογραφία που σε διεγείρει αδυσώπητα πριν διαγραφεί για πάντα από τη μνήμη.
Αρκετά για να εκτεθούν και να εκθέσουν.
Αρκετά για να σε πλημμυρίσουν ενέργεια και να σε επαναφέρουν από τους νεκρούς.
Και η καρδιά σκιρτά. Αναπηδάει θαρρείς σαν να την τσίμπησε με αυτοθυσία μια μέλισσα.
Κι ας ήξερε ότι θα πεθάνει μετά. Λες κι ήταν χρέος της να σε αφυπνήσει.
Γλυκό είναι το τσίμπημα τούτο. Ευπρόσδεκτο νερό στο αυλάκι του Διψασμένου Ποτέ.
Το κινητό μου, προέκταση της ανίας μου. Διαρκής διακοπή που με αποσπά από τα πρέπει.
Ή μήπως όχι;
Μήπως είναι ο ενισχυτής της ψυχής μου; Η κραυγή που ρέει από το διάφραγμα; Το μεγάφωνο όλων εκείνων που καταχώνω κι απελπισμένα κοιτάνε να δραπετεύσουν;
Δεν έχω αποφασίσει.
Facebook, Twitter, Foursquare, Youtube, Posterous. Λέξεις πεζές, αντιποιητικές.
Κι όμως. Τελικά συναρμολογούν μια νέα ποίηση.
Ταμπού για το νέο, για την ευκολία, για το άμεσο.
Ένας ποιητής πάνω από όλα υποφέρει. Αλλιώς δεν παράγει. Το βρήκα στο google.
Μια φωτο, χίλιες λέξεις. Σκανδάλη που πυροδοτεί τη φαντασία και τη μετατρέπει σε φαντασίωση. Το διάβασα στο literotica.com!
Και το παιχνίδι;
Ναι, το παιχνίδι!
"Δείξε μου λίγο στήθος. Πως είναι η ρώγα σου μετά το σεξ;"
"Σε τι σχήμα τριμάρεις τις τρίχες του αιδοίου σου;"
Η σειρά σου τώρα.
Δείξε μου. Εκθέσου.
Απόδειξε ότι αξίζεις μια κλεφτή ματιά, γλυκιέ ηδονοβλεψία της καρδιάς μου.
Δε με νοιάζει αν ο φαλλός σου είναι μεγάλος. Όχι.
Μη μου το δείχνεις καν. Δε θέλω να το δω.
Το μυαλό μου είναι η σπηλιά του Νταβέλη. Αυτό είναι το λημέρι που πρέπει να αλώσεις. Και μέσα από αυτό να ξετυλίξεις το μύτο για το αιδοίο μου.
Το ξέρω. Αυτό θέλεις. Το αιδοίο μου.
Και δεν έχω κανένα πρόβλημα μ' αυτό.
Είναι δικό σου.
Αρκεί να με σαγηνέψεις. Να με αποπλανήσεις.
Να μου γαμήσεις τα μηνίγγια.
Είσαι τόσο βαθιά μέσα μου όσο οι τελευταίες σου λέξεις.
Σε νοιώθω να με διαπερνάς γιατί με ηλέκτρισε το μήνυμά σου:
¨Μυρίζεις θεσπέσια", μου γράφεις. Δε μου το λες. Το γράφεις.
Κι ας είσαι εκεί να το μυρίσεις.
"Το στήθος σου κινούμενη άμμος για να βουλιάξω, να εξαφανιστώ", γράφεις. Κι ας είσαι στο ίδιο δωμάτιο.
Μη σταματάς.
Πες μου κι άλλα.
Σαγήνεψέ με.
Στ' όνομα όλων των γυναικών, θα σε ευγνωμονώ.
Η πανοπλία μου, διάτρητη, θα καταρρεύσει στα απανωτά σου χτυπήματα.
Οι ωμές λέξεις σου, οξύ που λιώνει τη σιδερένια θέληση.
Είμαι τόσο πολύπλοκη;
Σε κουράζω τόσο πολύ;
Ίσως.
Το αξίζω όμως.
Και το αξίζεις κι εσύ!
Και μετά;
Χα! Μετά delete.
Και restart.
Control+Alt+delete.
Ο κόσμος μια σκηνή και το Pasaji το θέατρο
Ο Elvis, στο Are you lonesome tonight, λέει: "...the world's a stage and each must play a part..."
Το ότι "ο κόσμος είναι μια σκηνή και ο καθένας μας πρέπει να παίξει το ρόλο του" γίνεται όλο και περισσότερο προφανές στις μέρες μας. Όπου κι αν πας, ότι κι αν κάνεις τον τελευταίο καιρό, αναλαμβάνεις να παίξεις ένα ρόλο. Πόσω μάλλον στις βραδινές εξόδους. Όπου πηγαίνουμε -θέατρο, εστιατόριο, καφέ, bar, club- μπαίνουμε με τον αναβαθμισμένο εαυτό μας: το self 2.0, που έχει πάντα για μαγιά του τον αληθινό μας εαυτό self 1.0. Από κει και πέρα είναι customized ώστε να προσαρμοστεί στις συνθήκες στις οποίες εισέρχεται.
Στην ταινία When Harry met Sally η φιλενάδα της Sally, η Marie, λέει στην παρέα των τεσσάρων που βρίσκεται μαζί της σε ένα τραπέζι σε εστιατόριο του Μανχάταν: "Restaurants are to people in the 80's what theatres were to people in the 60's." Θα έλεγα ότι δεν έχουν αλλάξει πολλά από τότε, κάτι που καθιστά την ατάκα διαχρονική (μαζί με πολλές άλλες αυτής της ταινίας άλλωστε).
Βάζοντας λοιπόν τα 2 παραπάνω μαζί, βγαίνει ότι "the world is a restaurant and each must play a part".
Γιατί το λέω αυτό;
Γιατί βρέθηκα για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε ένα εστιατόριο με αυτήν ακριβώς τη φιλοσοφία.
Βρέθηκα στο Pasaji, μεσημέρι Σαββάτου. Λόγω της θέσης του, στην στοά Σπύρου Μήλιου, στο City Link, το εστιατόριο ήταν το place to be, όπως φαινόταν, για όλους αυτούς τους κουρασμένους weekend warriors που λίγο πριν είχαν κονταροχτυπηθεί μπροστά στα ράφια του Attica για το 60% off Burberry's ζιπουνάκι...
Καθίσαμε στο χώρο του μπαρ, μπροστά από τον ευγενέστατο sushi chef. Το εστιατόριο έμοιαζε με μελίσσι. Με σερβιτόρους και σερβιτόρες στο ρόλο των κηφηνών να τρέχουν πανικόβλητοι να προλάβουν το "ντου" που τους είχαν κάνει και τη βασίλισσα-οικοδέσποινα στο ρόλο της... οικοδέσποινας. Η Ολυμπία, έτσι τη λένε, ήρθε προς το μέρος μας. Αν και είχε 10 άτομα πάνω από το σβέρκο της να αναπνέουν απειλητικά σαν άτια προσμένοντας -σχεδόν απαιτώντας- ένα πολυπόθητο τραπέζι, εκείνη με ύφος χαλαρό, εγκάρδιο και καθησυχαστικό μας χαμογέλασε και μας είπε ότι κάποιος θα ερχόταν σύντομα για την παραγγελία μας.
Χαλαρώσαμε, παραγείλαμε ένα ποτό στο μεταξύ, και χαζεύαμε τον ξέφρενο ρυθμό του προσωπικού σε πλήρη αντιπαράθεση με την χαλαρότητα και νωχελικότητα σαββατοκύριακου των θαμώνων. Μόνο που κανείς δεν καταλάβαινε τον αγώνα του προσωπικού να ανταπεξέλθει στην μαζική προσέλευση. Από τη μία οι υπέροχοι lounge ήχοι του dj κάλυπταν το βουητό και την τρεχάλα κι από την άλλη το πόσο cool κατάφερναν να δείχνουν όλοι τους, από την οικοδέσποινα και το manager μέχρι τους σερβιτόρους, όλα δούλευαν για την ικανοποίηση και ευχαρίστηση των πελατών.
Γιατί εκεί παίζεται η διαφορά του καλού από το μέτριο εστιατόριο. Θεωρώντας φυσικά την ποιότητα δεδομένη. Κι όταν μάλιστα υπογράφεται από έναν από τους κορυφαίους σεφ της χώρας, τότε απλά παύω να αγχώνομαι για το φαγητό και οι προσδοκίες μου μετατοπίζονται στην ικανοποίηση άλλων αισθήσεων πλην της γεύσης.
Καθώς ο βραχύσωμος σερβιτόρος έπαιρνε την παραγγελία μας, παρατηρούσα έναν άλλο, με κεφάλι, να μπαίνει στη σάλα με κινήσεις χορευτή salsa. Λυγερόκορμος, γεμάτος αυτοπεποίθηση και σιγουριά, στροβιλίστηκε στη lounge εκδοχή του Ικαριώτικου, και με το δίσκο στο χέρι "όρμησε" στη σάλα. Την ίδια στιγμή, η Ολυμπία έμπαινε στο ρόλο της νταντάς "σαγηνεύοντας" το μωρό στο διπλανό τραπέζι που προσπαθούσε να φάει τις πατάτες του, ενώ ο bartender χάιδευε ένα κοκτέιλ σε ιριδίζον χρώμα.
Όλα με θεατρικότητα, με μπρίο, με ένταση. Κάποιοι από το προσωπικό έμοιαζαν κιόλας με ηθοποιούς. Μακάρι να ήταν. Γιατί αυτό είναι που πραγματικά λείπει από τα ελληνικά εστιατόρια του βεληνεκούς του Pasaji. Κι αυτό είναι που κάνει το Pasaji να ξεχωρίζει κι εμένα να θέλω να πάω ξανά και ξανά. Όχι μόνο το καλό φαγητό. Αυτό άλλωστε θα μπορούσα να το φτιάξω και σπίτι μου. Στο εστιατόριο πάμε για άλλους λόγους, όσο αιρετικό κι αν ακούγεται αυτό. Πάμε με τον Self 2.0, να δούμε και να μας δούνε, να κουβεντιάσουμε, να ευχαριστηθούμε, να μας φροντίσουν, να μας κάνουν να νιώσουμε ξεχωριστοί. Όλες οι αισθήσεις σε πλήρη διέγερση!
Πληρώσαμε το λογαριασμό και στην έξοδο η Ολυμπία, που μόλις είχαμε γνωρίσει, ήρθε να μας αποχαιρετήσει με ένα φιλί. "Έτσι είμαι εγώ. Φιλάω...", είπε χαριτωμένα.
Βγήκαμε στο δρόμο χαμογελαστοί κι ευδιάθετοι, έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε την κατήφεια μιας πόλης εκπτώσεων, μεταφορικά και κυριολεκτικά.
Κι αυτό χάρη στους φίλους μας -γιατί έτσι τους θεωρούμε πλέον- στο Pasaji.
IMC 2010 ή αλλιώς "ποιος πήρε το τυρί μας;"
Υπάρχει ένα ωραίο βιβλίο-παραβολή που γράφτηκε το 1998 από τον Spencer Johnson. Λέγεται Ποιος πήρε το τυρί μου (Who moved my cheese) και μιλάει για 2 ποντικάκια και 2 ανθρωπάκια που ζούσαν σε έναν λαβύρινθο με σκοπό μια μέρα να φτάσουν στον Cheese Station C, τον τελικό προορισμό όπου υπήρχε το πολυπόθητο τυρί που έψαχναν μια ζωή. Όταν τελικά έφτασαν εκεί, ικανοποιημένοι με τα "εύρετρά τους" οι μικροί άνθρωποι έφτιαξαν μια ρουτίνα γύρω από το τυρί τους και... στην πορεία έγιναν υπερόπτες. Όχι όμως και τα ποντικάκια. Μετά από καιρό, τα 2 ποντικάκια έφτασαν μια μέρα στον Κεντρικό Σταθμό Τυριού για να διαπιστώσουν ότι οι προμήθειες είχαν εξανεμιστεί. Επειδή το περίμεναν αυτό και είχαν προετοιμαστεί ψυχολογικά, δεν ανησύχησαν. Απλά πήραν στον ώμο το δισάκι τους και κίνησαν μαζί να βρουν αλλού τυρί. Την ίδια μέρα, έφτασαν στον Σταθμό και τα ανθρωπάκια. Μόλις διαπίστωσαν ότι το τυρί τους είχε εξαφανιστεί, εξοργισμένοι αναρωτιούνται: "Ποιος πήρε το τυρί μας;" Κάθονται εκεί, στον άδειο σταθμό, απροετοίμαστοι για αυτό που τους συνέβη, να κλαίνε τη μοίρα τους, να οδύρονται για το κακό που τους βρήκε, να καταριούνται όποιον τους πήρε το τυρί. Το βράδυ πάνε πίσω στο σπίτι, πεινασμένοι. Την επόμενη μέρα, ξανά πίσω στον Σταθμό, το ένα από τα 2 ανθρωπάκια πετάει την ιδέα "μήπως να πάμε να ψάξουμε αλλού για τυρί;" όμως το άλλο, οργισμένο από την αδικία και το γεγονός ότι έπεσε θύμα καταστάσεων, απορρίπτει την πρόταση...
Γιατί χρησιμοποιώ αυτήν την παραβολή;
Γιατί ήμουν κι εγώ χτες στο IMC 2010 (Interactive Marketing Conference 2010) το οποίο είχε τίτλο i-VOLVE: From "Tomorrow" to "Now". Πήγα με υψηλές προσδοκίες, ειδικά για τους ξένους προσκεκλημένους που φάνηκε να διαθέτουν περγαμηνές και πράγματα να μοιραστούν. Όταν επιτέλους τελείωσε, γύρω στις 6 το απόγευμα, έφυγα από το κτήριο της Εθνικής Ασφαλιστικής με μια περίεργη αίσθηση. Κάτι μεταξύ απορίας και απογοήτευσης. Έθεσα στον εαυτό μου την ερώτηση: "Τι θα πεις αύριο στην εταιρεία σου που σε έστειλε εκεί να μάθεις πράγματα; Τι έμαθες σήμερα;"
Προσπάθησα να σκεφτώ κάτι που πραγματικά μου τράβηξε την προσοχή και το οποίο με χαρά θα μοιραζόμουν με τους συναδέλφους μου. Το μόνο που μου ερχόταν στο μυαλό ήταν η έλλειψη wifi κάλυψης από μια τέτοια διοργάνωση που φέρει το βαρύγδουπο "interactive" στον τίτλο της και η έλλειψη του νέου, του συναρπαστικού. Είπα ότι μιλούσε ο παλιός κακός Παρθένος μέσα μου. Δεν ήθελα να γκρινιάξω. Για αυτό, έδιωξα κάθε σκέψη από το μυαλό μου, υποσχέθηκα να το ξανασκεφτώ την επομένη φρέσκος και χαλαρός, και πήγα δίπλα, στην Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, πήρα εισιτήρια για το Αόρατο Τσίρκο και γύρισα σπίτι.
Ξύπνησα την επομένη, λοιπόν, και ετοιμάστηκα για να πάω στο γραφείο. Στο δρόμο και καθώς οδηγούσα, σκεφτόμουν και πάλι το συνέδριο και τι θα έλεγα στους συναδέλφους μου που θα με ρωτούσαν.
Δυστυχώς όμως, τα αρνητικά είχαν παίξει τα θετικά μονότερμα και τα είχαν κατατροπώσει με το εξευτελιστικό σκορ του 10-1!
Κατ' αρχήν, δεν κατάλαβα ποιος ήταν ο λόγος ύπαρξης του συγκεκριμένου συνεδρίου. Θεώρησα ότι θα έβλεπα το "Μέλλον" "Σήμερα", όπως μου υποσχόταν ο τίτλος. Δεν είδα τίποτα που να μου έδειχνε το μέλλον, εκτός ίσως από μια παρουσίαση-αναφορά του Μιχάλη Σαραντινού, της Steficon που προσπάθησε να αγγίξει το θέμα των emerging technologies & media. Βέβαια αυτό ήταν στο τέλος του συνεδρίου κι ενώ είχαμε μείνει 50 ηρωικά άτομα εκεί. Είμαι σίγουρος ότι εκτός αυτών που είχαν κάποια εμπλοκή με τους ομιλητές του πάνελ (ηθική υποστήριξη, συναδελφικότητα, ή απλά υπαλληλική σχέση που υπαγόρευε την παρουσία τους) οι υπόλοιποι ήμαστε εκεί για να δούμε που τελικά θα πάει αυτό το "ατελείωτο" συνέδριο και μήπως τελικά θα ήμαστε η ελίτ που η επιμονή και υπομονή μας θα μας επιβράβευε με κάποιο διαμάντι. Φευ!
Για να είμαι δίκαιος όμως, πρέπει να αναφέρω τις αντίξοες συνθήκες κάτω από τις οποίες διεξήχθει το συνέδριο. Η απεργία των ΜΜΜ και το κομφούζιο στους δρόμους το έκαναν να ξεκινήσει στις 11.15πμ αντί για 10πμ. Όχι ότι θα άρχιζε στην ώρα του έτσι κι αλλιώς, αλλά τουλάχιστον είχε καλή δικαιολογία. Επίσης 3 εκ των ξένων προσκεκλημένων είχαν αποκλειστεί λόγω κακοκαιρίας και δε μπόρεσαν ποτέ να φτάσουν. Ο ένας εξ' αυτών, ο Alex Dale, GM Microsoft Consumer & Online CE Europe, είχε την ευγένεια και τον επαγγελματισμό να στείλει την παρουσίασή του και ένα στέλεχος από την Microsoft Ηellas να την κάνει και να προσπαθήσει να "μπει" στα παπούτσια του. Οι άλλοι 2, ο Chris Bishop, Founder & MD, 7Things Media και ο Luc Tran-Thang, VP & Head of Orange Advertising Business Worldwide, ακόμα αγνοούνται.
Στο συνέδριο υπήρξε η σωστή -θεωρώ- προσέγγιση του να μην προσκληθούν μόνο αγγλοσάξονες όπως συνήθως γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις, αλλά άνθρωποι που κάνουν εξαιρετική δουλειά από άλλες χώρες. Για αυτό τόσο για τον Jan Rezab, Co-founder Candytech από την Τσεχία, όσο και για τον Γάλλο Thomas Jestin, Co-Founder & GM KRDS, οι προσδοκίες ήταν υψηλές. Πόσω δε μάλλον που μιλούσαν για το πιο "καυτό" θέμα της εποχής, την επικοινωνία και προβολή των μαρκών στο facebook!
Δυστυχώς όμως κι από τους 2 ομιλητές δεν πήρα τίποτα. Έδειξαν κάποια case studies με δουλειές τους που ούτε ενέπνευσαν, ούτε προκάλεσαν. Ήταν ιδέες που ήδη έχουμε δει και στην Ελλάδα. Άσε που υποτίμησαν το κοινό στο οποίο απευθύνονταν. Δεν ξέρω αν σε αυτό ευθύνεται και η οργανωτική επιτροπή, αλλά όταν μιλάς για την ελληνική αγορά, οφείλεις από ευγένεια και σεβασμό τουλάχιστον να ξέρεις για τι μιλάς.
Ο Τσέχος Jan Rezab μας την "είπε" επειδή είμαστε 3 εκατ. στο facebook -όσο και οι Τσέχοι-, αλλά οι μάρκες με τα fan page τους δεν έχουν πάνω από 80.000 fans η καλύτερη! Ο καλύτερος για τον Jan ήταν το fan page του MTV Greece με 80.000 fans. Και βέβαια, είχε χρησιμοποιήσει το δικό του εργαλείο το socialbakers.com με στατιστικά του facebook, για να βρει τις global μάρκες στο ελληνικό facebook. Κανείς από την οργανωτική επιτροπή δε βρέθηκε να του εξηγήσει ότι υπάρχουν ελληνικές μάρκες που είναι κατά πολύ "μεγαλύτερες" από το MTV Greece; Κανείς δε βρέθηκε να του μιλήσει για το topfacebook.gr όπου υπάρχουν μάρκες όπως η Lacta με 250.000+ fans ή το What'sUp με 120.000+ fans;
Όσο για τον Γάλλο, λυπάμαι που το λέω, αλλά επιβεβαίωσε το στερεότυπο που θέλει τους Γάλλους υπερόπτες. Αφού μας εξήγησε τα ΒΑΣΙΚΑ του Facebook, όπως για παράδειγμα γιατί fan page κι όχι group, αναρωτήθηκε αν στην Ελλάδα έχουμε engagement ads στο facebook, υποθέτοντας την ίδια στιγμή ότι δεν έχουμε γιατί εμείς είμαστε υπανάπτυχτοι. Ευτυχώς ο Οδυσσέας Ντότσικας, που ήταν σε ρόλο κονφερανσιέ και προτού προλογήσει τον επόμενο ομιλητή, έσωσε την τιμή και υπόληψή μας, απαντώντας του ότι ΝΑΙ έχουμε και στο Ελλάντα engagement ads. 'Οπως κάποιος από το κοινό είπε χαρακτηριστικά, δεν είδαμε τίποτα που να μην είναι στο Facebook Marketing Solutions του Facebook.
Για το Marvin Liao, Commercial Director EMEA Expansion Markets, Yahoo!, έχω να πω ότι ήταν μεστός, έδειξε τις δυνατότητες της εταιρείας του και έδειξε πως και το digital signage πρέπει να είναι μέρος του mix. Όσο για την παρουσίαση του Alex Dale, θα περίμενα να δω case studies πολύ πιο νέα από αυτά της Ford στα social media...
Σε γενικές γραμμές, αυτό που είδαμε στο μεγαλύτερο μέρος του συνεδρίου ήταν από ωμά pitches εταιρειών μέχρι αστεία case studies πελατών που σε καμμία περίπτωση δεν ανταποκρίνονταν στο ρόλο και τον τίτλο του συνεδρίου (κύριοι, το ότι κάνατε διαγωνισμό στο facobook, δώσατε δώρα και "αγοράσατε" fans, δεν είναι είδηση). Το μόνο case study πελάτη που πραγματικά άξιζε προσοχής ήταν το "Μάθε κλικ" της ΟΠΑΠ ΑΕ. Το συγκεκριμένο ήταν και καινοτόμο και ελληνικό. Αδικήθηκε δε από την παρουσίασή του, αλλά για αυτό όπως έμαθα έφταιγε η επιτροπή που είχε ζητήσει 5 slides, no videos από τους παρουσιαστές(!!!).
Μιλώντας για τους παρουσιαστές ως παρουσιαστές... με εξαίρεση τον Κωνσταντίνο Καμάρα της 24Media και τη χαρακτηριστική του άνεση, ο μέσος όρος κυριάρχησε. Ένα tweet μάλιστα έδειξε την κατάσταση: "οι ομιλητές του πάνελ θα πρέπει να εξασκηθούν στο twitter για να κάνουν σύντομες τοποθετήσεις #imc2010 #just_an_idea".
Για να πάμε στο κομμάτι των πάνελ. Οι Πελάτες (Τράπεζα Πειραιώς, Vodafone, Ελαίς-Unilever & Ford Motor Hellas) προσπάθησαν να επιδείξουν εν συντομία τις πραγματικά φιλότιμες και αξιόπαινες σε πολλές περιπτώσεις προσπάθειες που έχουν κάνει στο χώρο της online επικοινωνίας, αλλά έμοιασαν ως γυμνοί βασιλιάδες όταν αναγκάστηκαν να απαντήσουν στην ερώτηση "ποιο είναι στο online budget σας". Με εξαίρεση τη Ford Motor Hellas, μίλησαν για 2-3%! Και δαγκώθηκαν...
Για να φτάσω στο τελευταίο πάνελ και ίσως το πιο "συναρπαστικό". Κι ενώ το θέμα ήταν οι αναδυόμενες τεχνολογίες και κυρίως το mobile, εδώ το λόγο και τις εντυπώσεις μονοπώλησε ο Θωμάς Σιωζόπουλος, CEO Pegasus Interactive. Ο οποίος έβγαλε κραυγή αγωνίας για το που πάμε. Για το ότι "εσείς οι κακοί διαφημιζόμενοι" πάτε και δίνετε τα φράγκα σας στις ξένες πολυεθνικές τύπου google & facebook αντί να στηρίζετε τα ελληνικά μέσα. Άτιμη παγκοσμιοποίηση! Και συνέχισε την κραυγή (ή κλάμα κατά άλλους) λέγοντας ότι όλα αυτά που κάνει ο Πήγασος είναι τεράστιες επενδύσεις που δε φέρνουν τα αντίστοιχα κέρδη, γιατί οι πελάτες πάνε και χώνουν τα cpm,cpc & cpa τους σε αμφιβόλου ποιότητας και περιεχομένου sites που είναι πολύ φθηνότερα αντί για το ποιοτικό και αξιόπιστο περιεχόμενο του Πήγασου.
Και κάπου εκεί ήταν που μου ήρθε στο μυαλό η παραβολή στην οποία αναφέρθηκα παραπάνω.
Στην εποχή του slideshare, του WIRED, του FastCompany, του Monocle, του Contagious, του TrendWatching, του TrendOne, του TED, του Jelly και του ελληνικού Open Coffee, πως είναι δυνατό να εμφανίζεις στην αγορά ένα τέτοιο συνέδριο; Χωρίς έμπνευση, χωρίς νεύρο, χωρίς παλμό, χωρίς συναρπαστικούς ομιλητές;
Πως είναι δυνατόν να αγνοείς το κατ' εξοχήν κοινό σου -καλώς ή κακώς είναι κυρίως οι "interactive"- και να υποτιμάς τη νοημοσύνη του; Ακόμα και οι πελάτες που ήταν εκεί (και οι 10), ήταν πλήρως εξοικειωμένοι και γνώριζαν παραπάνω από όσα ειπώθηκαν. Αν και οι περισσότεροι ήρθαν όχι για να ακούσουν αλλά για να πουν... και να την κάνουν αμέσως μετά.
Αλήθεια, αυτή η πεφωτισμένη ομάδα που αποτελεί το ΙΑΒ HELLAS δεν έχει πάει σε κάποιο Open Coffee, ή στο Social Media συνέδριο του Ινστιτούτου Επικοινωνίας; Αν όχι, θα τους παρακαλούσα να μιλήσουν με το Γιώργο Τζιραλή (@gtzi) και την Σώτω Μητρόγλου (@sotomi) αντίστοιχα. Θα σας πουν πολλά για ένα καλά οργανωμένο, σφικτό και ουσιώδες συνέδριο, με σκοπό ύπαρξης και στόχους. Θα σας πουν για την αυτονόητη ύπαρξη wifi στην αίθουσα, για το μη-αποκλεισμό όσων δε μπόρεσαν να παρευρεθούν (streaming?) και το live tweeting που τόσο επιδεικτικά αγνοήθηκε.
Κλείνω με το μακράν καλύτερο και πιο RT tweet του @Freddos που συνοψίζει αυτό που συνέβη χτες: Το ίντερνετ στην Ελλάδα μοιάζει με το Σωτήρη Νίνη. Γεννήθηκε στα 90ς και ακόμα το λένε "ταλέντο, ελπίδα για το μέλλον".
Υ.Γ I didn't have time to write a short letter, so I wrote a long one instead - Mark Twain
Mad Men's Christina Hendricks does London Fog
Christina Hendricks, the luscious Joan Holloway from Mad Men is the new London Fog gal!After subtly promoting the London Fog brand in the series Mad Men, London Fog is smart enough to cash in on that.
And having Christina Hendricks as their new ambassador is a winner! Watch the delicious video of the photo shoot From @fastcompany
The Athens Swing Cats Present "Glenn Miller vs Gene Vincent party"
The Athens Swing Cats
Present
Glenn Miller vs Gene Vincent party
Παρασκευή 21 ΜΑΪΟΥ
STOA, Πατησίων 101 & Κοδριγκτώνος
Οι ‘Athens Swing Cats’, η ομάδα που πρώτη έφερε το lindy hop swing στην Αθήνα, ξεκινάει μια νέα σειρά πάρτι-εμπειριών: τα Versus parties.
Στα Versus parties μουσικά διλήμματα -κι όχι μόνο- θα τίθενται επί τάπητος (ή καλύτερα... επί παρκέ) και οι προσκεκλημένοι θα καλούνται να δώσουν τις δικές τους λύσεις...
Διλήμματα όπως των Sharks vs Jets στο West Side Story, ή των Wanderers vs Baldies στους Wanderers, ή του Glenn Miller vs Tommy Dorsey στο Battle of the Bands, ή του Elvis vs Jerry Lee Lewis, των Rolling Stones vs Beetles, της Marylin vs Jane Mansfield, του Cary Grant vs George Clooney...
Το πρώτο πάρτι ξεκινάει αυτήν την Παρασκευή 21 Μαϊου, θέτοντας κατ’ αρχήν το δίλημμα του τριημέρου του Αγίου Πνεύματος: εντός ή εκτός των τειχών της πόλης???
Στην Stoa (http://www.stoaclub.gr), Πατησίων 101 και Κοδριγκτώνος, και μετά τις 10μμ, θα εξελιχθεί ένας αγώνας μεταξύ δυο κολοσσών του είδους τους.
Glenn Miller vs Gene Vincent.
O band leader που ταυτίστηκε όσο κανείς άλλος με την big band swing μουσική εναντίον του πρωτοπόρου του rock n’ roll & της rockabilly.
Pennsylvania 65000 vs Be-bop-a-Lula.
Δυο dee jays, η Kitty Von Paw & ο Mr. Doox, ορκισμένοι οπαδοί η μεν του Gene Vincent και ο δε του Glenn Miller, θα τσακωθούν στα decks για το ποιος θα κατεβάσει περισσότερο κόσμο στην πίστα!
Swing vs Rock n’ Roll. Lindy hop vs Rockabilly. New York vs L.A.. Las Vegas vs the South. Φαρδιά παντελόνια vs ρεβέρ και saddle shoes vs high heel snickers.
Την Παρασκευή 21 Μαϊου, λοιπόν, η Χρονομηχανή του Stephen Hawking θα συγκρουστεί με το DeLorean του Marty McFly στην STOA και τα χρονόμετρα θα κολλήσουν μεταξύ των 40ς και 50ς.
Come fly with us!
Για περισσότερα:
Athens Swing Cats
Τ: 69.98.80.96.79
SWINGING WITH THE STARS ΠΑΡΤΥ - ΤΕΤΑΡΤΗ 21 ΑΠΡΙΛΙΟΥ @bluefox
Athens Swing Cats
SWINGING WITH THE STARS ΠΑΡΤΥ
ΤΕΤΑΡΤΗ 21 ΑΠΡΙΛΙΟΥ
Η ομάδα ‘Athens Swing Cats’ σας καλεί σε ένα πάρτυ-εμπειρία!
Αυτήν την Τετάρτη, 21 Απριλίου, από τις 21:30 μέχρι τις 03:00, μας κλείνουν ραντεβού με το μακρυνό... παρελθόν ένα τρελό ολονύχτιο πάρτυ με ελεύθερη είσοδο! Γυρίζουμε λοιπόν το χρόνο πίσω σε μία βραδιά γεμάτη από 1940ς Big Band Swing μουσική αλλά και 50ς Rhythm ‘n Blues και Rock ‘n Roll με τους καλύτερους Swing DJs στην πόλη μας, σπάνιες ταινίες εποχής με τους αντίστοιχους χορούς και φυσικά τρελό χορό και αεροπλανικές φιγούρες από τους ίδιους τους ‘Athens Swing Cats’!
Ραντεβού όλοι στο Blue Fox (Ασκληπιού 91).
Και φυσικά για όσους δεν γνωρίζουν το χορό, η ομάδα μας είναι εκεί για να τους βοηθήσει στα πρώτα τους δειλά βήματα.
‘Athens Swing Cats’
Τηλ.: 69.98.80.96.79
Ε-mail: info@athensswingcats.com
(Δείτε φωτογραφίες από τα πάρτι στο gallery του site)
